برندسازی در ایران

در کتاب  “اسرار نام و نشان سازی” در مورد برندسازی اینطور نقل شده است که برند مجموعه گره‌های ذهنی یا تداعیات کارکردی، احساسی، عقلی و مزیت‌هایی است که ذهن بازار هدف را اشغال نموده ‌است. تداعی معانی، پیوند دادن تصاویر و نشانه ها با برند یا مزایا و یا فواید یک برند است.

در برندسازی این فواید برند است که مبنای تصمیم گیری برای خرید آن واقع می­شود. همچنین در کتاب “خدا هدایت کند کسی را که Brand را نام تجاری ترجمه کرد” این­گونه تعریف شده که برند همان چیزی است که مخاطب با دیدن، شنیدن، حس کردن و یا هرگونه ارتباطی با آن به­ صورت مفهومی، دیداری یا لفظی صفات و ویژگی‌های محصول را در ذهن و قلب مخاطب تداعی می‌کند.

ذکر همین دو جمله کافی است تا این سوال را مطرح کنیم که آیا این موارد حین برند سازی در ایران مورد تاکید قرار می گیرد؟ تعریف­ های زیادی از برند در ذهن داریم، اما آیا این تعاریف جایگاهی در الگوی‌های ذهنی ما (برندسازان) دارند؟ شاید اولین چیزی که با شنیدن واژه برند سازی به ذهن متبادر می‌شود، پیدا کردن یک اسم و لوگوی قشنگ و تبلیغ آن باشد. جدای از عملکرد بسیار خوب و تحسین برانگیز تعداد محدودی از برندهای ایرانی، الگوی ذهنی برندسازی بسیاری دیگر همین جمله پیشین است.